ODIO LA NAVIDAD
Mientras las calles se adornan de miles de luces de colores y los escaparates se adornan con colores alegres, los papa noeles publicitarios- a veces cutres, a veces patéticos, raramente creíbles- pululan por las calles más céntricas repartiendo caramelos y los villancicos suenan en los altavoces de tiendas y calle. Miles de personas avanzan hacia la navidad arrastrados por una especie de inercia ancestral, cargando en su ánimo un sentimiento que contradice el ambiente festivo. "Odio la navidad, no me hace ilusión, ya no es como antes, me trae malos recuerdos, es un aburrimiento, tengo que cocinar para todos, es una ruína, es un aburrimiento", .... ¿Qué impulso masoquista nos lleva a celebrar - si es que este estado de ánimo puede celebrar algo - una navidad que nos produce tales penas?
Tal vez los que tenemos una cierta edad y hemos vivido el cambio de la navidad de los años 60 hasta ahora, deberíamos recordar qué significaba la navidad entonces, que nos producía tanta alegría.
La nochebuena en mi recuerdo comenzaba la tarde en la que todos colaborábamos para que mi madre tuviese tiempo para hacer la cena. Una cena en la que no había grandes complicaciones: bacalao con coliflor, o un capón con patatas y los postres típicos de la navidad: turrón, mazapanes, polvorones, higos y uvas pasas,..., cosas que no probábamos el resto del año y que suponían todo un manjar. Algo realmente especial. Después de una cena animada por charlas y bromas, algún villancico.
Hasta mediados de los 70 creo que nisiquiera había televisión después del discurso de Franco. Quizàs una película de tema religioso o la retransmisión de la misa del Gallo desde Roma.
Supongo que nuestros padres tendrían algún recuerdo nostálgico de algún ser querido que ya no estaba - algún abuelo y, por supuesto Juan Carlos, el hermanito que pasó de los cinco meses - pero los niños no lo notábamos. En todo caso, los componentes de la ilusión eran la convivencia especial, el nacimiento con su niño, su virgen con S. José, la mula el buey y, por supuesto, el castillo de Herodes, y una cena con manjares sólo disfrutables en navidad. Si algún año había alguien especial - algún pariente de visita-, la fiesta se multiplicaba. ¡Qué poco se necesitaba para crear una ilusión!
A medida que nos fuimos convirtiendo en una sociedad más avanzada, más integrada en el mundo occidental, más rica y más consumista, las cosas cambiaron. Una mejor situación económica permite que la mayoría de los manjares navideños los podamos disfrutar con cierta frecuencia, con lo cual hemos perdido la ilusión por la comida. Una mayor integración en el resto del mundo, hizo que llegara Papá Noel que, si bién de entrada creó una noche de reyes adelantada, a medida que los niños fuimos creciendo, se apoderó de tal forma de la nochebuena, que ha convertido la sobremesa en un derroche de papel de regalo, cajas, móbiles, mp3, cámaras digitales, más móbiles, .... Y, por supuesto, en vez de villancicos o charlas de gente que, a veces, no se ve mucho, leyendo las instrucciones de todos estos aparatejos, que no existían hasta hace 6 ó 7 años, y ahora parece que no podemos vivir sin ellos. En vez de charlar de nosotros o montar el guateque con los nietos y los abuelos charlamos de los artilujios y nos olvidamos del factor humano.
Marisco, cordero, vino de marca, artilujios de regalo, .... Nada de esto ha conseguido sustituir a la familia compartiendo unos sabrosos manjares especiales, aunque corrientes desde la perspectiva actual, cantando y bromeando la vispera de navidad. La felicidad no es cuestión de cantidad, sino de escepcionalidad._(Ya sé que es un poco tarde para hablar de la navidad, pero lo tenía sin terminar desde hace un par de meses. Ahí va)

NÁUFRAGO INMOBILIARIO
Todo o mundo está preocupado pola gripe aviar, que lle debe estar producindo enormes beneficios á algunhas industrias farmacéuticas. A xente merca antigripais, vacinase con unha vacina que non vale para ela, e deixa de comer polo; sen saber si os peixes de piscifactoría, ou os cuchos de “cuchofactoría”, ou os porcos de “cochofactorías" se alimentan con fariñas de “sabediósqué”, que poden producir porcos ou peixes tolos. Porque non podemos esquecer que, antes de saber que había vacas tolas, as chuletas sabíannos a gloria bendita, como nos saben agora os peixes ou os porcos. O que a min me leva toleando algo máis dun ano – e dicir, afectándome máis do normal, porque o virus témolo o 99 por cento da poboación – é o virus do consumismo. Máis concretamente, o da “febre inmobiliaria”.
¿En qué consiste? Moi sinxelo, apúntaste a unha cooperativa de adosados que custan uns 38 ou 40 millóns de pesetas; con sótano- garaxe, baixo de uns 70 metros, con cociña, baño e salón de 40 metros; primeira planta de outros 70 metros, con dous dormitorios normais, un dormitorio extragrande con vestidor e baño incorporado; e un baixo cuberta de 40 metros. Tiña tamén un porche e un xardín duns 50 metros, aparte dunha zona común con piscina e barbacoas.
Ó cabo dun ano, a cooperativa foise ó tacho gracias ós bos oficios de unha pésima xestora, que un ano antes dicía que tiña unha parcela “comprometida” para 14 adosados, e un ano máis tarde tiña a mesma parcela, para só 10 ou 11 casas, máis caras e máis estreitas-ainda, porque as primeiras eran só de 5.60 metros de ancho. Vamos, un corredor. Tivemos unha reunión cun individuo moi fachendoso – pode que ata facha – con nome de cigarro alucinóxeno; desafogámonos a gusto e acabouse a historia.
Xa, xa¡ Hai historias que non se acaban tan facilmente. O da cooperativa tivo non sei si efectos secundarios ou colaterais, que están máis de moda. Os máis dos membros da extinta cooperativa vímonos afectados por un virus que fai que, cada vez que ves uns adosados, se che vaia a vista cara el. Nalgunhas mulleres ten tamén un efecto máis potente aínda, que lles fai coller canta revista de decoración ven, e recortar as páxinas que teñen fotos de casas que lles gustan, e que seguramente nunca terán.
En tal estado de axitación, calquera comentario sobre un solar que se vende produce unha excitación tal que non se pode evitar ir a velo, valoralo e ver a posibilidade de construír a xa tan desexada casiña. E como o demo nunca descansa – eso nos dicían os nosos maiores, e abofé que o creo nestes momentos – púxonos no camiño o solar ideal: 600 metros, a un quilómetro do centro, ao lado dun centro comercial, a un prezo asequible,....... COMPRADO. Ben, precomprado – porque entre o catastrófico Catastro non actualizado, o Rexistro non rexistrado, e o pasante de notario despistado – aparte de estresado e bastante chapuzas -, fai catro meses que fixemos un contrato de compromiso de venta, pero o pobre do paisano aínda anda con papeleos para podelo rexistrar e vender.
O apartado de papeleo e burocracia seguramente dará para máis de unha páxina outro día.
Pero todo iso non é nada comparado co efecto “metrocuadrado”. Non está catalogado o nome, que eu saiba, pero os efectos son devastadores. Afecta ó raciocinio e fai que produza unha especie de “stream of consciousness” – un desbarre mental semellante ó seguinte: “Imaxínate dentro de uns anos, os fillos vánseche facendo maiores e quererás recibilos na túa casa, pode que casados,.... e con fillos. Claro, terán que ter unha habitación para cada un. Ademais, un día podes ter que atender na túa casa ós teus pais, ou ós teus sogros – bueno os pais dun dos dous, que todos son pais e sogros . Necesitas unha habitación abaixo por si hai alguén que non poida subir as escaleiras. Ben, como temos tres filos, necesitamos 4 habitacións. Unha para nos –con vestidor, coma no adosado, claro – e unha para cada fillo. E unha para invitados. Ah, e o estudio. Xa, claro, o estudio. Para o ordenador, e os libros. As habitacións non son sitios para ter libros nin ordenador. Unha cociña. Grande, para comer nela, con saída ó porche. E un salón grande, para cando veña a comer a familia. Que quepan uns 20. ¿E o garaxe? Hai que facer un sótano. Neste país non se pode arreglar sin sótano: para garaxe, sala de caldeiras (nin que isto fose un barco, ¿cantas caldeiras leva unha casa? ), lavandería, despensa, e bodeguillaaaaaaaaaaaaa, para as festas cos amigos. Home, claro. E con cheminea. Ah, a cheminea. Imaxínate no inverno, coa cheminea acesa – e a pel de oso no chan, e a actriz aquela tan cachonda de “Match Point”, eeeeeeeee……….
Plan feito.
Agora ben a visita ó arquitecto. A ver ¿cantos dormitorios queredes? Cinco ¿E ides comer na cociña? SÍ claro ¿O salón de canto o queredes? De 40 metros E o porche para 20 persoas Eu nunca faría un porche para 20 persoas Non quero que veñan 20 persoas a comer á miña casa. Pois eu sí Tamén queremos un estudio Haberá que facer un sótano para garaxe e lavandería e sala de caldeiras ¿pero cantas hai, coño? Unha e máis o depósito do gasóleo E a rampa do garaxe E unha sala tipo bodeguilla
Dentro duna semana volvedes e xa vos terei un proxecto

O cabo duna semana volvemos ó arquitecto, que nos pon un proxecto diante de nos.
Esta habitación é moi pequena E que co índice de edificabilidade do 40% só podedes constuir 240 metros aparte do sótano Son uns 185 metros útiles máis 110 metros de sótano en total uns 295 metros útiles ¿E con tantos metros, cómo non saen as habitacións máis grandes? Son coma no piso menos a nosa que case é moi grande Sí pero a estructura da casa que se adapta a forma do solar sae así ¿E non podiamos? Non porque............ ¿E non se podía.........? Non porque. ..........

Ó cabo dunha hora saímos do estudio do arquitecto coa cabeza coma una levadoira.
Este arquitecto fai o que lle da a gaña Ou o que lle gusta a el Non nos fai nin caso Algo sí muller pero leva feitas moitas casas e sábelle ver os defectos mellor ca nos ¿E por qué non se pode facer a nosa habitación máis pequena e as outras máis grandes Porque hai columnas ¿E por qué o porche non pode estar a ras do chan? Porque o baixo vai 80 centímetros por riba da terra ¿Por qué ................

Non sei si vos ides facendo unha idea da evolución do efecto “metrocuadrado”. Por si hai algunha dúbida, vóuvolo resumir brevemente: “levamos 21 anos vivindo, moi decentemente, nun piso de 94 metros cadrados, cun salón de 22, tres dormitorios de 12, dous baños, cociña e lavandería; e agora non nos chegan 185 metros, máis sótano”. Sinceramente, non me imaxino ós meus fillos sendo tan prolíficos como os de Ruíz Mateos e Dona Teresa para necesitar tanto espacio.

Unha das características máis perigosas deste virus é a súa persistencia. Aínda non se coñece ningunha profilaxe que o elimine nas fases iniciais do seu proceso infeccioso, cando os efectos secundarios ou colaterais aínda non son serios. E é perigosa porque os efectos sobre o raciocinio son dificilísimos de sandar, e mesmo de paliar. Nin sequera o antídoto máis forte coñecido ata o momento contra este mal, chamado HIPOTECA –ós 50 anos -, é eficaz na súa cura. Por unha casa co doble de superficie útil da actual, aparte do sótano, somos capaces de empeñarnos ata os 75 ou 80 anos, obrigarnos a facer horas extras ata despois da xubilación – si é que nos xubilan algún día, tal como se están poñendo as cousas-, renunciar a viaxar polo resto dos nosos días ( a non ser que nos toque a lotería, si é que nos queda para xogar ) e, si veñen os 20 parentes a comer, ou os fillos/as, netos/as, xenros/noras, máis lles vale que traian a comida.

Pero bueno, seguramente non exista o tal virus da “febre inmobiliaria”, nin o efecto “metrocuadrado”. Seguramente eu estea afectado polo virus do pesimismo, que fai que a miña mente agoireira, e neste mes de Novembro tan propicio á melancolía e os negros pensamentos, se lle ocorra que poden subir os xuros, ou ter algún imprevisto, ou .............que va ¡Viva o metro cadrado! e a casa grande para recibir a toda a familia, se fai falla. Ademais, seguramente me van dar unha hipoteca a 100 anos, como ós Xaponeses, que a terminen de pagar os meus bisnetos. E se non ven ninguén, igual alugamos dormitorios, que poden dar unha boa renda. Que non se diga que non hai sitio para todos.