Friday, August 25, 2006

DOUS DÍAS NO PARAÍSO
Eran as 11 do 24 de Agosto cando collémolo barco en Vigo. Coma 12 anos atrás. Tenda de campaña, tenis, sombreiro de palla. Case coma 12 anos atrás. Unhas poucas engurras máis, un pouco menos de pelo; bastantes máis canas, pero a mesma –quizais máis- ilusión.
O tempo non acompaña. Hai unha néboa cerrada, que por momentos se transforma en chuvisca. Vai frío, mesmo se hai que tapar cun saco de durmir.
Imos A Panda de Gooffy, como nos chaman a panda das nosas fillas, e Alberto.
Baixamos do barco e transportamos a equipaxe nos mesmos carros –tipo leiteira anos 60-70- ata o cámping. Montamos as tendas (comprobo con satisfacción que o fago con máis facilidade que antes, e iso que debe facer 6 anos que non a usaba). Comida baixo unhas árbores, mirando á ría –Monteferro, Samil, Vigo, Cangas, Cabo Home .
Tarde de praia. Sensación de liberdade: é nudista, pero cada quen vai como quere. Baños en coiros – unha gozada. Paseo pola illa. Miradoiro de aves, faro – pena de barco para ir a illa sur. Aínda non conseguimos un amigo con barco.
Cea na terraza; feliz aniversario, Luís e Alberto. De Vilanova e nados con dous días de diferencia ¿Que pasaría en Vilanova en Abril hai 49 ou 50 anos? ¡Quizás a primavera¡
Brindis. “Y que cumplas muchos máaaaaaaaaaaaaaaas.”
“¿Imos ver as noctilucas?” Son máis das doce da noite; estamos cansos, esgotados; todo o día de aquí para alá. Pois claro que imos. Achegámonos á praia polo camiño escuro, a cegas. Cruzámonos con varios grupos de mozos que andan de troula e algún que outro camiñante solitario da noite. Chegamos ó borde da auga e comezamos a deslizar os pés pola area mollada. Queda unha estela de estreliñas que se esvaece inmediatamente. Outra vez pasamos os pés, e outra constelación de estreliñas aparece e desaparece no borde do océano. Parece maxia, e nos, nenos calvos ou canosos xogando e brincando na praia.
Volvemos ó cámping. Nunca durmín ben nas tendas, pero, unha vez acomodado, durmo ata que me esperta o escándalo das gaivotas as 7 da mañá. ¡Malditos bichos¡ O mesmo dirían eles–se falasen – de nos. Despois de todo este é o seu territorio.
Ás 9 erguémonos e Moncho e eu ímonos dar un baño no mar ¡Que sensación, na agua transparente, queda, morna; iluninados por un sol espléndido ¡Esto é Vida – si , con V maiúscula-¡
Almorzamos, desmontamos as tendas e ímonos á praia todo o día.
Se lle quitamos a cola do almorzo e a do xantar, esto debe ser o máis parecido ó paraíso que hai na terra. Paisaxe natural, pouco manipulada polo home; limpo, a pesares de non haber papeleiras; xente tranquila, amante e disfrutadora da natureza; bosques, árbores, mar, area branca, PAZ. Ogallá nunca cambien nada.

Thursday, July 13, 2006

Náufrago do 21st século
POBRES RIAS BAIXAS
"Vamos a la playa", mi frase favorita de las tardes de verano. No es la primera vez; en realidad ya fui en Junio unas cuantas veces. En Julio sólo fui una tarde fresca en la que estábamos solamente los valientes y los incondicionales.
"Vamos a la playa". A las 5, hace mucho calor (casi habría que decir musha caló, por la caló que hase). Carabana hasta Areas, aunque llegamos pronto. Aparcar, ‘that’s the question’. Coches que salen de la carretera de la playa, coches que entramos -¿Se marcharán?- No; venían de vuelta porque no había donde meter un coche más. Cogimos el penúltimo sitio en el último aparcamiento –más bien solarcito a salvo “todavía” de construcción-Nuestros amigos, que iban en su coche aparcaron en el quinto pino, monte arriba, al lado de una grúa-símbolo inequívoco de otra casa....más.
La playa, la duna, bien , como siempre, con su preciosa arena “blanca Rías Baixas”y su vegetación. Una pulcra pasarela de madera hace menos fatigoso avanzar por la arena. Muy cómodo. Y luego la playa, ¿La playa? ¿Dónde está la playa? Sombrillas, toallas, cabezas, piernas culos pecholobos, tetas, bañadores, bikinis, monokinis, bolsas, botellas de agua, ...... ¡Un trocito de areeeena! Cha chá cha cha cháaaaaaaaa cha, cha chá cha cha cháaaaaaaaa ...... Como en el anuncio de la tele. Casi voy con el palo de la sombrilla en ristre, como Don Quijote con la lanza, para cazar el solarcito playero.
Nunca he visto tanta gente en esta playa y he venido muchas veces y a muchas horas. Lógico. La carretera está encajonada entre casas e incluso edificios –Combarro, Raxó, ¡qué horror la entrada de Raxó!-. La zona parece una plantación de grúas en algunos sitios. Más plazas para turistas, más gente.
¿Resultado? Si construyen todo lo que los grandes “tiburones” de las finanzas se rumorea –o más bien, se sabe – que quieren construir, esto será un nuevo Torremolinos o Benidorm, quizás sin torres de 30 pisos.
Dicen que Florentino, ese que dejó el Madrid lleno de galácticos forrados y cansados de correr tras la pelota, FADESA, algunos famosos exfutbolistas y alguna otra gente de posibles planean construir 300.000 viviendas en la costa de Galicia. ¿Se lo van a consentir? ¿Se lo vamos a consentir? ¿No vamos a escarmentar en piel ajena –aunque vecina? ¿Dejaremos que nuestra cada vez menos verde costa se asfalte, encemente y alicate hasta que solo quede el campo de golf de A Escusa como resto arqueológico de verdor galaico? ¿ dejaremos que venga tanta gente que ya no le interese venir a nadie, porque la costa será como cualquiera de las ciudades de las que vienen los turistas, en hora punta? ¿Dejaremos que el turismo de calidad –vamos, el que da euros- deje de venir porque esto ha dejado de ser exclusivo, cómodo, bonito,grastronómicamente estupendo..., hasta convertirse en masificado, opresivo, vulgar, McDonalizado?
Y entonces ya no tendrá remedio. No tendremos playas, ni verde, ni personalidad, ni siquiera gastronomía. Seremos uno de tantos enclaves turísticos muertos de puro éxito. Lugares de turismo de alpargata –de gentes que también tienen derecho a ir de vacaciones, por supuesto, pero para la industria no será lo mismo. Y para nosotros, pobres nativos que no sacamos nada de esto, salvo los atascos, será la tristeza de ver nuestro paraíso convertido en desierto de hormigón. Y para los empresarios y trabajadores del sector será el descubrir que les han matado la gallina de los huevos de oro.
Entonces los Florentinos y FADESAS y exfutbolistas y demás especuladores, que habrán hecho, a cuenta de nuestro paraíso, más dinero del que puedan contar, se irán a trillar otro sitio. Eso sí, irán de vacaciones a algún lugar al que el capital, que no entiende de belleza, ni de patria, ni de equilibrio ecológico, ni de “marisco da ría”, ni de futuro, ni de nada que no sea el “beneficio máximo inmediato”, no haya llegado todavía. Siempre habrá un paraíso para ellos. Aparte del fiscal, por supuesto.

Wednesday, February 22, 2006

Good Night and Good Luck

Last Friday I went to see this film directed by George Clooney. I had heard some radio and tv comments on the film, but it seems that I only remembered a part of them. I expected to see a film about Senator McKarthy’s communist hunt, but as the film was coming to an end and Mr. Murrow was finishing his speech, I was already aware that the film was about a subject I felt completely identified with. It seems that mass media have always been the same.
They have to choose between the best sponsors and the truth; between being in a comfortable neutral or pro-power position or challenge the powerful ( politicians, companies, army chiefs,..). It seems that it has always been easy to report things in such a way that they do not annoy the powerful.
Also it has been much more comfortable to say what the majority of people want to hear, giving things a soft slant which does not bother their minds with the idea that things are more complicated and devious than they seem to be, and that they are being deceived and manipulated all the time.
Another thing I liked from the film was that there is no room for vanity or frivolity in it. Black and white, beautiful live music, sober settings and something that made me improve my opinion of George Clooney: he plays a really secondary and unpretentious part in the film, which is completely overshadowed by the main character and even some other supporting actors who have more important roles in the film. He is never the handsome smart man he used to perform in previous films.
I do not think the film will be among the ones which make the most money; actually some people who, I guess, came to see the attractive witty Clooney, did not even wait to the end of the film to leave the cinema, and many others got dead bored or asleep.
As for me, I liked to see that there are still some people who prefer to say what they feel like, rather than please most movie lovers and make loads of money.