Monday, December 02, 2024

Memoria de mi primer trimestre de jubilado


Soy profesor, lo he sido durante unos 43 años, por eso tiene mucho

sentido el título.

 

Siempre tienes dudas de como llevarás la jubilación, después de tanto tiempo con la vida organizada en torno al trabajo y tantas horas de dedicación. Por cierto, lo de que los profesores tenemos un horario corto y cómodo es un “bulo” total. Damos 18-20 horas de clase, tenemos un par de guardias, que ahora hay que hacer porque los centros son, además de educativos, una mezcla de guardería, centro de día para adolescentes con múltiples problemas físicos y psicológicos y, demasiadas veces, algo similar a un reformatorio.

 

También hay tutoría con padres, con alumnos, claustros, reuniones de departamento, consejos escolares…. Después nos vamos a casa ¿Se acabó la jornada? Pues no, todavía queda preparar clases, contestar a los mensajes de Abalar – la plataforma de contacto con los padres -, corregir ejercicios o exámenes y hacer cursos online o presenciales en torno a variados temas: bullying, igualdad, resolución de conflictos, programaciones, primeros auxilios, innovación educativa, evaluación y las múltiples cuestiones relacionadas con la implementación de las TICs: informática, manejo de plataformas para poner faltas, notas, comunicarse con los padres, nuevas pizarras digitales, plataforma para compartir ejercicios o creación de contenidos para EDIXGAL; que ya veremos lo que dura, porque los países más adelantados ya han llegado a la conclusión de que el ordenador es un buen complemento y herramienta de aprendizaje, pero no funciona si es la única. Demasiada pantalla tienen ya nuestros adolescentes y muchos mayores también.

 

Y, por si esto les parece poco, en los últimos años la administración nos ha regalado más burocracia: plan de recuperación de pendientes, plan de repetidores, informes individualizados, etc.…. Yo no me explico cómo nos las arreglábamos hace años sin todo esto para sacar adelante generación tras generación de graduados en ESO y Bachillerato, muchos de los cuales son brillantes profesionales en los más diversos campos de la ciencia, la empresa y todo tipo de profesiones que nos facilitan nuestra vida diaria: fontaneros, carpinteros, dependientes, mecánicos, fruteros ….


Por todo esto, la primera conclusión tiene que ser inevitablemente que el yo jubilado se siente mucho más descansado; y ni era consciente del cansancio. Por otra parte, tengo tiempo para mis aficiones: para mis coros, mi natación, bicicleta y hasta para ver más a mi familia. Para leer más y viajar un poco. También espero organizar un club de lectura en enero, si no me falla la institución que me lo ofreció.

 

Y por supuesto, para escribir estas reflexiones y espero que comentarios sobre obras literarias, series, películas y, por supuesto, sobre la vida actual. No soy inmune a lo que está sucediendo a mi alrededor y en el mundo: las guerras, las desigualdades, el matonismo de los poderosos – países y personas -, los predicadores disfrazados de políticos, periodistas, youtubers, líderes .. que nos están vendiendo la destrucción de nuestro espacio vital y de nuestra sociedad sin la más mínima vergüenza, a mayor beneficio propio.

No tendré tiempo, pero haré lo que pueda. Sin morderme la lengua, sin la cínica cortesía parlamentaria – que ya se han cargado los parlamentarios -, y con sentido del humor y retranca cuando sea posible.

Para empezar, creo que ya está bien.






Me parece pertinente empezar con la primera entrada, publicada en este blog llamado entonces, y hasta ahora, "Náufrago do 21st século", que, aparte de sugerir que andaba un poco perdido o dubitativo, expresaba la idea de escribir en los tres idiomas que manejo con la necesaria suficiencia. A esto no renunciaré.

Hola bloggueiros:

Me resulta complicado incluso elegir el idioma que voy a utilizar para mi debut, ya que mis padres tuvieron a bien enseñarme mis primeras palabras en Castellano –tradición de la familia de mi madre que suponía, creo, un cierto estatus de familia rural acomodada gracias al dinero del abuelo José, que había hecho fortuna en Cuba; y, quizás, al hecho de que en la familia había dos generaciones de curas y un maestro que, desgraciadamente, no llegó a ejercer al fallecer por una descarga eléctrica tras haber pasado toda la Guerra Civil en el frente.

Aquí me teneis, hasta los cinco años, hablando Castellano –que así se decía, no Español- en un ambiente de Ghallehgo parlantes. Curiosamente, cuando a los 5 o 6 años fui a la escuela parroquial – construida, por cierto, por una fundación de emigrantes en la Habana, donde la mayoría entraban en contacto –lo de aprenderlo era otra cosa- con el Castellano, el niño ‘yo’ aprendí el Ghallegho, que era lo que hablaba todo el mundo, excepto D. Manuel, el maestro. Hice, por lo tanto, el camino contrario a la mayoría de mis paisanos.

Desde entonces soy un bilingüe que ha recibido su formación académica íntegramente en Español y finalmente en Inglés, porque estudié Filología Germánica; y me he ido incorporando al Gallego académico, sobretodo a través de la lectura de la excelente generación de escritores contemporáneos: Alcalá, Rivas, Suso de Toro, mi parroquiano Pepe Carballude, ........... y los ‘clásicos’: Rosalía, Cunqueiro, Blanco Amor, Castelao, ..... Supongo que la T.V.G. tuvo algo que ver hace unos años, pero hace tiempo que me produce más 'repelus telegaiteiro’ que interés. Vamos, que Ghayoso y Minipiñeiro no me ‘ponen’ lo más mínimo y los ‘desinformativos’, tampoco.

Así que escribiré en Español y Gallego. Algún día me atreveré a escribir también en Inglés. Después de todo llevo muchos años enseñándolo y, aunque no tenga una fluidez 'Shakespeariana', espero que pueda defenderme.

Es curioso lo del Gallego, pero para ciertos temas, especialmente para expresar la ‘retranca’ y determinadas emociones, me resulta mucho más cómodo.

Para terminar, expresar un cierto pudor a escribir precisamente en Internet, pero imagino que todo el mundo escribe para alguien y, en todo caso, no creo que mi blog se vaya a convertir en un centro de peregrinación cibernética.

Por cierto, a medida que voy escribiendo, me doy cuenta de que hay ciertas episodios de mi vida que podrían dar mucho de sí. Veré si tengo la constancia e inspiración para sacarles un poco de jugo.

Tuesday, June 30, 2020

TO CORONAVIRUS: THE MOST POWERFUL BUG

Today I’ve been locked in my place – quite fortunate to have a garden, which is treasure these days- for three weeks. This means that you, super tiny nanobug, have changed the lives of 46 million people in my country.  You are commonly believed to have been born in a remote town in China, because some careless animal sellers sold infested wild animals for human consumption, not a highborn guy, are you? 
You have already scared the whole world, 8 billion people, because you have the power, the skill of replicating yourself by the billions or just cannot avoid it; spreading your countless replicas quietly, silently, quickly around this global world, taking advantage of the amazing human mobility in very short periods of time.   
You have the ability to decide whether you are going to use humans as unnoticed deliverers to expand your domain, with your unaware army of symptomless citizens; or force them to quarantine at home for 2 or 3 weeks, when the infection shows mild signs; or, ultimately, send them to hospital or even kill them by causing extreme health conditions.   
You, tiny nanobug, which can only be observed by using a powerful microscope, have the muscle to paralyze all the world, and even overpower the most powerful who intended to keep their businesses running in spite of your threat.  You, mighty nanobug, who have all the scientists in the world toiling together, to find the therapy that will hopefully be able to end your victorious worldwide campaign. 
Has anybody in history ever owned such colossal authority?   

LO QUE IMPORTA


Resulta que viene un bichito invisible y nos da un revolcón de realidad.  De repente nadie se acuerda de Messi, CR7 o los múltiples ídolos de la tv el cine, youtubersinfluencers y demás.  No digo que jugar al fútbol como unos o interpretar como otros no tenga mérito – perdonadme que no hable de los/las influencers -.  No digo que no requiera un montón de talentoesfuerzo y habilidad; aparte de proporcionarnos momentos de alegría, diversión, entretenimiento y evasión de la, a veces, dura realidad; pero están muy sobrevalorados.   
No penséis que estoy siendo oportunista.  Hace años que, cansado de la cantinela de los lunes de mis alumnos de la ESO: “eres del Barsa o del Madrí, de Messi o de Cristiano?”; un día les hice un cálculo por el último salario conocido – si es que se conoce todo – de C. Ronaldo: “¿Os parece justo que un futbolista gane en un mes lo que cuesta mantener este instituto durante un año, incluyendo el sueldo de 80 profesores y personal de servicios y gastos de funcionamiento?"  Pues no les extrañó. 
Y resulta que ahora llevamos unos días en los que los ídolos y héroes del país son el personal de los hospitales y ambulatorios, los camioneros, la gente que trabaja en los supermercados, los agricultores y ganaderos, los farmacéuticos y los científicos que esperamos creen una medicina o una vacuna que nos salve o nos libre del dichoso coronavirus.  Porque estos son los imprescindibles, los que nos “salvan la vida”.   
No, no exagero nada.  Sin los avances científicos que han creado las medicinas, sin los sanitarios que saben cómo aplicarlas y cuidar a los enfermos y tratar de prevenir que enfermemos, sin los productores de todo tipo de materias básicas – comida, medicinas, ..- y, por otra parte, los servicios complementarios, pero imprescindibles en este caso, como la policía que tiene que evitar comportamientos insolidarios - esto da para un escrito aparte -, el ejército que presta apoyo en innumerables cuestiones básicaslos voluntarios que llevan comida y apoyan a los mayores para que non tengan que salir, o que no pueden etc.
 ¿Cuánta gente quedaría en el mundo al final de esta crisis?  Ni idea.  Eso sí, estoy seguro de que el problema de la superpoblación y del calentamiento global estarían totalmente superados.  Y las condiciones de los supervivientes prefiero ni imaginármelas. 

Saturday, June 16, 2007

HOMENAJE A KAFKA



En el país de 'vuelva usted mañana', que inspiraba la pluma de Larra, destilando sobre el papel, en forma de tinta, la mala uva que le producía este país chapucero, burocratizado e ineficaz, seguimos funcionando, casi dos siglos después, exáctamente lo mismo.

Hace exactamente 23 meses que hicimos un contrato de compra de un terreno para dos casas. Hicimos una entrega para reservar el solar, a la espera de hacer unas gestiones en el Catastro para adaptarlo a la superficie actual y que todo fuese 'pulcramente legal'. Acabamos de recoger la escritura de compraventa en el notario. ¿Cómo puede llevar tanto tiempo?

Vas al pasante de notario (este primer notario no lo vi ni en foto) y le dices que habrá que ir al registro para ver la situación de la propiedad; 'no hace falta, tengo aquí todos los testamentos y está todo muy claro. Ya lo podéis inscribir vosotros'. Genial, pienso. En una semana seremos propietarios. Ya podemos empezar a hacer funcionar al arquitecto y en un par de años tenemos casa. Pobre infeliz, ingenuo.

Antes de hacer la escritura hacemos la modificación catastral para que no haya problemas en el registro. 'Si la diferencia no es superior al 10 por ciento, no hace falta', dice una señorita. 'Depende del Registrador', dice una señora más veterana. Nunca puedes estar seguro de que todo está bien.

Tras cuatro meses de maduración de los papeles en el Catastro, nos 'colamos' a donde se corta el bacalao; es decir, donde están los técnicos que hacen que nuestras propiedades estén debidamente registradas, que se adapten a la realidad (aunque creo que todavía tiene más de catástrofe que de Catastro, por las inexactitudes que contiene). Siete ordenadores y ninguna persona tras ellos. Al final aparece un técnico que, de casualidad, conoce a uno de nosotros y nos soluciona la papeleta en unos días. La eterna cantinela, si conoces a alguien todo es mucho más fácil.

Ya está todo listo, ya podemos comprar, ya tenemos planos, en unos meses ya estamos construyendo......................., Pobres ilusos. Pasa el sufrido vendedor de la parcela en su coche y me dice un adiós raro, como de cabreado. Se para. Voy hacia él y le veo la cara de desesperación. 'Acabo de mandar al pasante del notario al carajo y llevé los papeles a otro lado', me dice pálido de ira. 'Dice que tenemos que hacer un "Expediente de Dominio"- Maldita palabra. Abogados, juzgados, pleitos tengas y los ganes; maldición. 'Estos paisanos son la leche', me dice el pasante estresado, al que hace cuatro meses le dije: 'Habrá que llamar al Registro para ver como está'. No le recuerdo la respuesta, pero pienso, claro que pienso, 'serás mamón ¿ no te lo dije yo?' Pero a estas alturas ya he madurado, y he aprendido que o aprendes a encajar todo o la palmas por sobredosis de sorpresas. Ni me inmuto.
 Pregunto qué hay qué hacer y me lo cuenta. Abogado, presentación de papeles en el juzgado, convocatoria de posibles herederos - de una herencia de 1934- al juzgado, publicación en le Boletín Oficial de la Provincia (Coño, donde se publica tu nombre si no pagas las multas municipales, o si eres moroso ¿Alguien lee eso ?) Me comentan que puede durar un año la gestión. Con suerte, claro.
El bueno del vendedor va a un abogado que le había recomendado el pasante del notario - esto me da yu yu, mal fario. Pasan los meses- unos 5 - y no se sabe nada. Y otra vez el conocido/a que te dice: 'Si queréis os miro cómo está lo vuestro, trabajo en el juzgado'. 'Te lo agradecería'. 'Me dicen que allí no hay ningún expediente con este nombre ¿Por qué no me consigues el número?' Allá vamos al pobre vendedor que quiere que veamos cómo llama al abogado porque piensa que ya no nos fiamos. 'Está ocupado, me llamará dentro de un rato y luego te llamo'.
El rato fue de unos 10 días. Vamos a verlo otra vez. 'Llevo una semana que ni duermo', dice sintiéndose culpable de que nosotros tengamos que esperar por culpa de todos los burócratas ineficaces que no acaban de arreglar sus papeleos. 'El abogado no me llamó y no me cogía el teléfono, tuvo que llamarlo mi hijo y engañarlo, para llegar a él', dijo como quitándose un enorme peso de encima -el pobre seguía sintiéndose culpable de la jeta burocrática.
En fín, cambio de abogado. Este lo conocemos, nos agilizará las cosas,...Pués no. Tampoco vamos a culparle de que tuviese que ir a cuidar a un pariente enfermo y nos hiciese perder otros dos meses, pero, hombre..... un poquito de por favor! Ya casi vamos mereciendo un poco de suerte. Y entonces te topas con la justicia. Hay unos plazos. Tienes que presentar la documentación, convocan a los herederos, tienes que publicarlo en un periódico y en el Boletín Provincial - por cierto, otra vez pedir ayuda a 'alguien', porque eran vacaciones y estaban muy ajetreadas - ¿estrés en la Diputación? Muy difícil -claro, se lo mandan en disquete y tienen que cortar y pegar - qué ajetreo! Cuando 'alguien' lo supo apareció al día siguiente. Y no os creais que 'alguien' era alguien muy importante, que vá.
Lo más impresionante de la justicia son los plazos. "una vez publicado, los aspirantes tienen 10 días para presentar sus alegaciones. Una vez pasado el plazo, el interesado aportará la documentación necesaria ........., luego el juzgado contestará en un plazo de 5 días". Los plazos en un juzgado son unidireccionales, sólo afectan a los querellantes, no afectan al fiscal ni a su señoría. Por lo menos es lo que nos pasó. Los cinco días se convirtieron en 5 meses, por lo menos. Pero bueno, sólo nos llevó 15 meses. Algo que tendría que haberse resuelto en 3 a 6 meses -contando con la lentitud normal de nuestra justicia.

Ahora tocaba pasar a otra instancia. El Registro. Una pobre mente corriente como la mía, piensa que el registrador ( también conocido, por nosotros, como Dios, porque sabes que está, pero nunca lo ves.  Lo único que te hace sentir su presencia es que ves a los empleados entrar en su oficina como haciendo una reverencia ¡ Serán imaginaciones mías!) tiene un mapa donde figuran las parcelas y la registra a nombre del comprador. Soy un simple. El registrador tiene una anotación donde figura una finca de 1934, que medía unos 4000 metros. Luego va anotando los trozos que se van vendiendo por su superficie, no hay mapa. Pero como mapa tiene que haber, te mandan al Ayuntamiento a pedir una "justificación de no-necesariedad de segregación" (¡toma nombre¡).

Tras tan largas y laboriosas gestiones -ya íbamos aprendiendo a coger los atajos que la fortuna nos ponía en el camino, no todo íban a ser inconvenientes, alguien nos daba acceso a la arquitecta encargada de redactar el documento de impronunciable nombre. Mi compadre de finca, consiguió una cita con la señora arquitecta para un jueves; pero yo, que ya había llegado a la conclusión de que había que ser pesado, para engrasar la maquinaria burocrática, pasé por la oficina y la secretaria, pensando que me había confundido de día, me recibió- con mala cara, ya que no era la hora y parece que tenía que preparar algo urgente- y yo, que me ví sin pensarlo delante de la persona que tenía que resolver la papeleta, me agarré a la oportunidad como una lapa (Síntesis de frases gloriosas):
yo: "Esto ya está segregado, está en el mapa del ayuntamiento".

Funcionaria: "El ayuntamiento no tiene mapas, tiene vistas aéreas"

Yo: "Bueno, pues en la vista aérea, que curiosamente coincide con el mapa del Catastro y del Sixpac, figura la parcela".

Func.: "Presénteme los documentos notariales y catastrales para estudiarlo, ahora tengo prisa".

Yo-que también tenía prisa por acabar con las gestiones: "¿Pero me va a decir Vd. que una parcela que tiene nº de registro catastral, nº de parcela municipal, que paga sus impuestos anuales y que figura en el mapa del Catastro y en la vista aérea del concello no existe?"

Func:"He hablado con el secretario del concello y me dice que una no-necesariedad de segregación implica un expediente de segregación"  - es decir, convocar a todos los propietarios de la finca original y hacer una segregación, teniendo en cuenta que en la finca original ya hay construidas, al menos tres casas y las parcelas están separas por cercas y pagan, cada una sus impuestos y están registradas en el catastro. Esto es el problema de tener tantas administraciones: todas tienen que parecer imprescindibles y, a tales efectos, tienen que darte la lata para justificar su función.

¿Saben cual fue el final del proceso?  Nos fuimos al registro y le propusimos- una vez explicada la tragicómica situación- "¿Admitirían Vds. un documento que diga que la finca tiene nº de registro catastral, nº de parcela municipal, paga impuesto, etc....-es decir, que no existe, pero existe-?"  Lo aceptaron.  El documento lo redactamos mi vecino y yo- los compradores-, y cuando el pobre vendedor fue a entregarlo, tuvo que ir a casa y pasarlo a máquina, porque había una palabra que no le gustaba a la aparejadora ¡Que sensible!
Sólo perdimos 2 años haciendo todas estas gestiones.  Y digo solo, porque soy consciente de que si no fuésemos personas con una cierta preparación y no hubiésemos aprendido los atajos de la administración, nos hubiese llevado mucho más tiempo.


Thursday, March 15, 2007

Cómo no acabar nunca con el terrorismo.

Esperar que unos asesinos se arrepientan.

-Esperar que 100.000 vascos- los votantes de HB- se manifiesten contra sus primos de ETA y acaten expresamente la Constitución Española.

-Echar bravatas de que podemos 'acabar con ellos', 'los teníamos de rodillas', etc.

-Pensar que la actuación policial es la única salida.

-Poner la proa a todas las medidas o actuaciones del gobierno -es tan difícil equivocarse en todo como acertar en todo. Hasta Zapatero sería incapaz de hacer todo mal.

Si leyéramos un poco de historia o si simplemente nos fijásemos en el proceso de paz de Irlanda del Norte, igual nos daríamos cuenta de que sí se pueden ofrecer algunas cosas para que no muera ni un español más. Y no estoy hablando de independencia ni de Navarra; solo de acercamiento de presos- qué más da en que cárcel estén- o de tratar de que HB se integre en las instituciones. Todo lo demás es azuzar y cabrear al perro, que acabará siempre mordiéndonos. Si lo que pretende el PP es que ETA y HB se humillen o anular políticamente al mundo abertzale, tenemos terrorismo para los restos. Y cada vez será peor la convivencia en el País Vasco. ¿Alguno de los que escriben estos comentarios anteriores y los del PP han visto algún programa sobre la “convivencia actual' en Irlanda del Norte? Si dejamos que las cosas se pudran hasta un nivel insoportable, luego la paz seguirá siendo una guerra de odio, muros de separación, no poder verse.

Friday, August 25, 2006

DOUS DÍAS NO PARAÍSO
Eran as 11 do 24 de Agosto cando collémolo barco en Vigo. Coma 12 anos atrás. Tenda de campaña, tenis, sombreiro de palla. Case coma 12 anos atrás. Unhas poucas engurras máis, un pouco menos de pelo; bastantes máis canas, pero a mesma –quizais máis- ilusión.
O tempo non acompaña. Hai unha néboa cerrada, que por momentos se transforma en chuvisca. Vai frío, mesmo se hai que tapar cun saco de durmir.
Imos A Panda de Gooffy, como nos chaman a panda das nosas fillas, e Alberto.
Baixamos do barco e transportamos a equipaxe nos mesmos carros –tipo leiteira anos 60-70- ata o cámping. Montamos as tendas (comprobo con satisfacción que o fago con máis facilidade que antes, e iso que debe facer 6 anos que non a usaba). Comida baixo unhas árbores, mirando á ría –Monteferro, Samil, Vigo, Cangas, Cabo Home .
Tarde de praia. Sensación de liberdade: é nudista, pero cada quen vai como quere. Baños en coiros – unha gozada. Paseo pola illa. Miradoiro de aves, faro – pena de barco para ir a illa sur. Aínda non conseguimos un amigo con barco.
Cea na terraza; feliz aniversario, Luís e Alberto. De Vilanova e nados con dous días de diferencia ¿Que pasaría en Vilanova en Abril hai 49 ou 50 anos? ¡Quizás a primavera¡
Brindis. “Y que cumplas muchos máaaaaaaaaaaaaaaas.”
“¿Imos ver as noctilucas?” Son máis das doce da noite; estamos cansos, esgotados; todo o día de aquí para alá. Pois claro que imos. Achegámonos á praia polo camiño escuro, a cegas. Cruzámonos con varios grupos de mozos que andan de troula e algún que outro camiñante solitario da noite. Chegamos ó borde da auga e comezamos a deslizar os pés pola area mollada. Queda unha estela de estreliñas que se esvaece inmediatamente. Outra vez pasamos os pés, e outra constelación de estreliñas aparece e desaparece no borde do océano. Parece maxia, e nos, nenos calvos ou canosos xogando e brincando na praia.
Volvemos ó cámping. Nunca durmín ben nas tendas, pero, unha vez acomodado, durmo ata que me esperta o escándalo das gaivotas as 7 da mañá. ¡Malditos bichos¡ O mesmo dirían eles–se falasen – de nos. Despois de todo este é o seu territorio.
Ás 9 erguémonos e Moncho e eu ímonos dar un baño no mar ¡Que sensación, na agua transparente, queda, morna; iluninados por un sol espléndido ¡Esto é Vida – si , con V maiúscula-¡
Almorzamos, desmontamos as tendas e ímonos á praia todo o día.
Se lle quitamos a cola do almorzo e a do xantar, esto debe ser o máis parecido ó paraíso que hai na terra. Paisaxe natural, pouco manipulada polo home; limpo, a pesares de non haber papeleiras; xente tranquila, amante e disfrutadora da natureza; bosques, árbores, mar, area branca, PAZ. Ogallá nunca cambien nada.